PrzeglądMoc zabiera hipersamochód do następnego zakrętu. Konstrukcja i powietrze decydują, co dzieje się potem. Samochody z naszej tablicy dzielą się na dwa obozy: te ukształtowane tak, by przecinać powietrze przy ekstremalnych prędkościach, i te ukształtowane tak, by dociskać się do drogi. Nieliczne próbują łączyć obie cechy, zmieniając kształt w ruchu, co niesie za sobą dodatkową wagę i złożoność.
KonstrukcjaKarbonowa wanna to samochód
Każdy samochód z tablicy opiera się na monokoku z włókna węglowego: jednej sztywnej powłoce, która przenosi pasażerów i mocuje zawieszenie. McLaren nazywa wersję W1 Aerocell i mocuje w niej fotele, dzięki czemu kierowca dostosowuje pedały i kierownicę. Pagani wplata nici tytanu we włókno węglowe w swoim materiale Carbo-Titanium, który, jak twierdzi firma, lepiej opiera się pękaniu niż sam węgiel. Rimac łączy strukturę baterii Nevery z wanną, dzięki czemu najcięższa część samochodu dodaje też sztywności.
Sztywna wanna pozwala inżynierom zmiękczyć sprężyny bez utraty precyzji, ponieważ pracuje zawieszenie, a nie nadwozie.
DociskEfekt przyziemny kontra skrzydła
Skrzydło wytwarza docisk, odchylając powietrze, i zawsze dodaje opór. Ukształtowana podłoga wytwarza docisk, przyspieszając powietrze pod samochodem, i robi to z mniejszym oporem na każdy kilogram docisku. Valkyrie to najwyraźniejszy przykład: zespół Adriana Neweya ukształtował samochód wokół dwóch dużych tuneli venturiego biegnących pod kabiną, więc nadwozie nad nimi ma niemal drugorzędne znaczenie.
McLaren W1 łączy oba rozwiązania. Jego podłoga działa w efekcie przyziemnym, a aktywny tylny spojler Active Long Tail wysuwa się nawet o 300 mm do tyłu. W trybie Race samochód obniża się, a McLaren podaje do 1,000 kg docisku.
OpórDługie tyły i gładkie nadwozia
Przy prędkości maksymalnej zadanie się odwraca. Nadwozie Chiron Super Sport jest o 25 cm dłuższe niż zwykłego Chirona, dzięki czemu powietrze lepiej opuszcza samochód, a opór z tyłu maleje. Jesko Absolut Koenigsegga rezygnuje z dużego skrzydła Attack na rzecz dwóch tylnych płetw, a Koenigsegg podaje współczynnik oporu 0.278. Warto pamiętać, że opór zależy od powierzchni czołowej, a nie tylko od współczynnika, więc szeroki samochód z niskim wynikiem nie jest automatycznie opływowy.
Jeden samochód, dwa kształtyAttack i Absolut
Jesko pokazuje, jak daleko można rozwinąć jedną platformę. Attack ma duże skrzydło na wspornikach typu swan-neck i głębszy przedni splitter do jazdy na torze. Absolut dzieli silnik i wannę, ale niemal cały ten docisk wymienia na niski opór. Nabywcy wybierali kształt przy zamówieniu. Ten podział uczciwie pokazuje fizykę: żadne jedno stałe nadwozie nie jest idealne zarówno na okrążeniu Spa, jak i na jeździe po zamkniętej autostradzie.
ZawieszenieUtrzymanie platformy w stabilnej pozycji
Obciążenia aerodynamiczne działają tylko wtedy, gdy wysokość nadwozia pozostaje kontrolowana. Koenigsegg stosuje układ Triplex, czyli trzeci poziomy amortyzator łączący tylne koła, aby przeciwdziałać przysiadaniu przy mocnym przyspieszaniu. Układ W1 McLarena to hydraulicznie połączony aktywny system, który w trybie Race może obniżyć nadwozie i usztywnić je przeciw kołysaniu wzdłużnemu. Nevera opiera się na podwójnych wahaczach poprzecznych i elektronicznie sterowanych amortyzatorach, a wektorowanie momentu obrotowego wykonuje część pracy, którą w lżejszym samochodzie wykonywałby sztywniejszy stabilizator.
Czytanie liczbCzego nie mówią dane o docisku
Producenci podają docisk przy różnych prędkościach, a niektórzy podają wartość szczytową w trybie torowym, którego samochód drogowy nigdy nie używa. Docisk rośnie z kwadratem prędkości, więc 1,000 kg przy 280 km/h to mniej więcej jedna czwarta tego przy 140 km/h. Warto sprawdzić prędkość podaną przy każdej wartości oraz tryb, w jakim samochód się znajdował.
DalejJak kupujący zdobywają miejsce w produkcji
Przydział → WsteczJak powstaje moc
Moc →